persbericht expositie EXODUS in het évoluon te Eindhoven

 

 

EXODUS

Expositie van porselein door Bas van Zuijlen

van 6 t/m 17 mei

Evoluon, Brabantlaan, Eindhoven

maandag tot en met vrijdag 9-22 uur , De artiest is dagelijks aanwezig.

Feestelijke opening op 5 mei in de namiddag.

Bas van Zuijlen (1973) is een kunstenaar, ontwerper en ambachtsman van Nederlandse afkomst. Hij woont en werkt in Frankrijk sinds 1997 en sinds 2016 in zijn studio in Bretagne. Na zijn persoonlijke tentoonstellingen in de punt van Bretagne en in het Carrousel du Louvre in Parijs, komt hij nu exposeren in het Eindhovense Evoluon : een kleurige en vrolijke ervaring. Zijn atelier staat in een grote en altijd groene tuin. Langs de weg tussen de twee vissersplaatsjes Lesconil en Le Guilvinec, volg je een bordje “céramique” een straatje in en dan een lange oprijlaan op. Als een verassing sta je dan opeens voor een etalage met fantastisch kleurig porselein. Het eenvoudige houten en goed verlichte atelier heeft Bas zelf ontworpen en gebouwd. Daar maakt hij zijn porselein volgens de methode die zijn leraar Dick Lion hem heeft geleerd tijdens zijn studie 3D design in Arnhem. Het ontwerpproces is een kombinatie van historisch onderzoek voor dit of dat produkt ; schetsen en technische computertekeningen maken. Maar vooral is het voor de ontwerper belangrijk zin te geven aan het uiteindelijke keramische werk. Na het ontwerpproces maakt Bas een model, meestal van gips, maar soms ook van klei of hout. Dan maakt hij daarvan een gipsen mal op zijn grote glazen werktafel. Op een andere lange tafel langs de muur staan alle mallen klaar voor een produktie in serie. Een kleine serie, want onze keramist is geen grootindustrieel maar een kunstambachtsman. Overal vanuit het atelier is er zicht op de ruime tuin en in de zomer staat er altijd een raam open en zorgen de vogels voor de muziek. Ondertussen heeft Bas, voor zijn mooie glazuren, keuze uit 250 kleurrecepten die hij zelf heeft gemaakt. Hem met een klein weegschaaltje en minuscule gewichtjes de kleurrijke poeders af te zien wegen is een plezier voor het oog. Het doet denken aan de kleurvoorbereiders van de hollandse schilders uit de 17e eeuw. Veel van die kleuren zal hij nooit gebruiken, maar het gaat om die ene volle oranje of die mooie ouderwetse donkerbruin met blauwe vlekjes. En om die te vinden komen alle andere kleuren er als een cadeau bij. Sommige klanten die een speciaal werk vragen hebben daar dan een ruime keuze uit. De eenvoudige vormen van zijn ontwerpen vragen om een mooie afwerking en dan is de keuze voor de juiste kleur essentieel. Het porselein wordt op 1250 graden gebakken en levert heel fijn en licht werk op, wat toch erg stevig is dankzij de natuurlijke dichtheid van het porselein. Over de ontwerpen zegt Bas het volgende :

“Mijn artistieke benadering is fundamenteel humanistisch en broederlijk. Dus als ik een theepot maak met bekers , is het in mijn gedachten vooral een manier om samen een kop thee te drinken.

Vandaag voel ik me meer en meer aangetrokken tot autonoom beeldhouwwerk en tegelijkertijd werd ik opgeleid om gebruiksvoorwerpen te maken. Dit is de reden waarom mijn nieuwste ontwerpen meer en meer sculpturaal worden, terwijl ze toch dagelijks worden gebruikt. Zo kan ik mijn werken ook dichter bij de gebruiker brengen. We mogen het aanraken, aan de lippen dragen, water en bloemen erin zetten, lasagne erin bakken, … Mijn sculpturen zijn zo alledaags levend : Voorwerpen die je uitnodigen om even te stoppen en de tijd nemen.

Ik wil mijn werk laten zien in een grote designstad in mijn geboortestreek Noord Brabant. Voor mijn artistieke streven wil ik verbindingen leggen met kunstgalerieën en andere beïnvloeders van design, kunst en keramiek in Nederland. Dichtbij het dorp van mijn vader, is Eindhoven, de zetel van Design Academy en de TU, een stad waar ik altijd verwondert heb rond gelopen. Je voelt er heel direct de ontwikkeling van de kleine dorpjes, via de invloed van Phillips, tot de moderne industrie– en designstad die het nu is. Toen ik op linkedin zag dat mijn neef Franc het évoluon leidt heb ik hem gevraagt of ik op die mythische plaats kon exposeren. Franc heeft enthousiast gereageerd en daar ben ik erg blij mee. Ik kan me nog herinneren dat ik als kind daar de futuristische technologische tentoonstelling kwam bezoeken. Om daar nu zelf in de lobby te mogen exposeren vindt ik een grote eer.

Sinds ik van de Hogeschool voor de Kunsten Arnhem (nu ArteZ) ben afgestudeert, in 1997, ben ik meteen naar Frankrijk verhuisd. Ik had daar mijn vriendin, waar ik ondertussen mee ben getrouwd. We woonden toen in Besançon en ik ben daar met open armen ontvangen, en met steun van de overheid en mijn familie heb ik daar mijn eerste atelier kunnen openen. Daar heb ik eerst mijn examenwerk geproduceert en ook, voor de franse markt wat meer decoratieve bekers gemaakt in een beperkte oplage. Die vielen erg in de smaak in Parijs en ik heb sindsdien zelf ook regelmatig plezier om wat barokker werk te maken, afwisselend met een meer strakke en eenvoudige lijnen. Als je dan het overzicht van mijn werk ziet komt het duidelijk naar voren dat ik een aansluiting zoek bij het werk van Alchimia en Memphis. Eenvoudige vormen, mooie diepe kleuren en ook af en toe een decoratieve ingreep : een snede, een kronkel,… Die referentie aan Memphis en Alchimia heb ik zelf pas later gezien. Maar ik vindt het wel grappig, want in de jaren tachtig, als jonge tiener, leende ik steeds weer een fotoboek over Memphis in de bibliotheek, en heb ik ook op de MTS (Rotterdam 1989-1993) een maquette gemaakt van een etalage met Memphismeubels. Een projekt dat de betreffende leraar afkeurend heeft beoordeelt, want het was “te fantasievol, niet réalistisch”. Later in Besançon heb ik ook in een meubelzaak gewerkt waar we, onder andere, heel mooie Memphis- en ander postmoderne meubels hebben verkocht. Ik vondt dat een enorm plezier en dacht steeds weer aan die leraar terug : en trok hem dan in gedachte een lange neus. In die tijd heb ik ook een schaakspel gemaakt wat is opgenomen in de kollektie van het speelgoedmuseum van Besançon, en een mooie opdracht was die voor de kerstkadoos voor het volledige overheidspersoneel van de “Région Franche-Comté” in 1999.

In 2002 zijn we verhuisd naar het Pays-Bigouden in de zuidwestelijke punt van Bretagne. Daar heb eerst in de schuur een atelier gehad. Ik heb toen een paar mooie exposities gehad in Bretonse kastelen en ook ben ik geselectionneerd op de Biennale de Design de Saint Etienne 2005, waar ik een aanstootgevend werk heb gemaakt in de vorm van vijf levensgrote pneumatische hamers, afgegegoten in aardewerk en geglazuurd in loodrood, zinkwit, cadmiumgeel, chroomgroen en kobaltblauw. Daarbij een tekst “ We had to use our mineral resources to finance the effort of war, Laurent Kabila’s spokesman said” op een lichtkrant en een herrie-geluid op een casettebandje in een loop; Dat was voldoende om, tijdens het bezoek van de -toenmalig- minister Sarkozy mijn stand af te schermen, zodat de arme man toch maar niet geshokeerd zou raken. Vandaag de dag ben ik nog steeds geengageerd bezig. Zo slaat de titel “exodus” van de tentoonstelling op de bootvluchtelingen die de middelands zee over proberen te steken en die wij schaamteloos in de diepte laten verdrinken. De serie kopjes en schotels “exodus” gaan daar over. Elk kopje is vormgegeven naar een kunstwerk of architectuur van een stad die ooit eens de verwoesting heeft gekent, en de schotels zijn vormgegeven als een bomkrater, de oortjes als een ontploffing in een stripverhaal. Ze zien er grappig uit zodat je niet steeds als je koffie drinkt aan die boatpeople denkt, maar toch,.. de link is gelegd. Ze heten : Palmyre, Rotterdam, New York, Dresden, Tombouctou, Luxor, Brest en Ys (een mythische verdronken stad in de zee voor de bretonse kust, die, in mijn werk, alle andere verwoeste steden vertegenwoordigd). Zo wil ik laten zien dat zij vandaag hulp nodig hebben, zoals wij gisteren hulp hebben gehad en misschien morgen weer hulp nodig zullen hebben.

Van 2005 tot 2013 heb ouderschapverlof genomen: Tijd nemen voor mijn 6 kinderen leek me belangrijker dan een artistieke carrière opbouwen en, welbeschouwd, is een kunstenaar ook met zijn privéleven geengageerd. Als ik dus zeg dat samenleven en tijd voor elkaar nemen het belangrijkste is, dan doe ik dat ook in mijn eigen leven. In die tijd heb ik toch enkele energie neutrale huizen ontworpen en daarvan zijn er twee, plus mijn atelier gebouwd. Vanwege mijn moestuin, ben ik toen ook erg aktief geweest in een katholieke vereniging* die wetsvoorstellen heeft ingedient voor het recht om zaden te mogen herzaaien zonder daar royalties over te moeten betalen, en het respecteren voor de gecultiveerde biodiversiteit. Die wet is afgelopen jaar in Frankrijk aangenomen. En zelfs al heb ik er maar tien zinnetjes in geschreven, die waarschijnlijjk ook nog aangepast zijn aan de juridische taal, ben ik er toch trots op dat ik als nederlandse immigrant mee kan helpen in de franse lokale en landelijke politiek. Dat zou ik nou zo mooi vinden als dat voor alle mensen op de wereld mogelijk is, om echt mee te kunnen werken om de wereld mooier te maken dáár waar je woont.

Na dat ouderschapverlof heb ik getracht om als freelance industrieel ontwerper te werken, maar het is niet gelukt daar een regelmatig inkomen uit te halen. Na er met enkele designers** en bedrijfsleiders, die ik her en der ontmoette, over gesproken te hebben, heb ik in 2016 besloten toch weer mijn eigen keramiekatelier te openen, niet uitsluitende dat ik ook ontwerpen kan maken voor de industrie, of vrij ben schilderijen of sculpturen te maken.

Ik exposeer, meestal met één andere kunstenaar, vooral dicht in de buurt in heel mooie tentoonstellingsruimtes, vaak met een uitzicht op de bretonse wilde kust, en afgelopen herfst heb ik op een de prestigieuse kunstbeurs “Salon International du Partrimoine” in het Louvre te Parijs, kunnen exposeren. Het Bretonse landschap is ook een bron van inspiratie, in het binnenland is er een heide en rotslandschap dat zo uit een Tolkien roman komt en aan de kust zijn de kleine strandjes en de statige rotsparteien een natuurlijk landart, gemaakt door de wind en het zeewater als een fantastische beeldhouwer. De kleine eiken- en kastanje- bossen die er nog zijn, zijn doortrokken met holle weggetjes en smalle beekjes. De impressionistische schilders van Gogh, Verkade en Gaugain en vele anderen kwamen er in de 19 eeuw al voor de mooie kleuren en het steeds veranderende licht naar toe. Het is er heerlijk wegdromen, en ook vandaag zijn hier veel kunstenaars, schilders en schrijvers uit alle hoeken van de wereld gevestigd. Ik ben voorzitter van een kunstenaarsvereniging en dat levert vruchtbare samenwerkingen op. Veel kunstenaars en kunstambachtslieden vinden hier werkelijk nieuwe vormen uit, gevrijwaard van de wereldwijde eenheids-kunst-worst-mode die ik in Parijs, Londen of Frankfurt steeds weer zie.

In mijn eigen tuin van een halve hectare hoor ik de zee op de kust rollen en de vogeltjes in de bomen en dat zonder een enkel storend geluid. Ik ben eigenlijk een grote romantikus en droom me zo “gentleman farmer” in Frankrijk. Mijn droom is om de pottenbakker van het dorp te zijn. En met het groeiende bewustzijn dat lokaal produceren en kopen belangrijk is voor het ecologisch en cultureel evenwicht zal dat ook nog wel lukken.”

Bas van Zuijlen, keramist, kunstenaar en designer in februari 2019

kontakt : www.baszdesign.com contact@baszdesign.com tel :0033(0)298665541 port.: 0033(0)606488730

Atelier l’Esprit Créateur, 2,hent Kerleusquenet, F-29740, Plobannalec, Frankrijk

*nationaal gemachtigde van de CMR in het platvorm “semons la biodiversité”

**Frans Ottink, Tom Dixon, Sebastian Bergne, Rubens Simoes , Cabasse, HB Henriot,…

_________________________________EINDE PERSBERICHT________________________________